Als kind bracht ik uren door met potlood en papier, volledig opgaand in het tekenen.
Ik kon precies natekenen wat ik zag, en mijn werk viel op: mijn meester op de basisschool wilde mijn tekeningen vaak ophangen. Ik was teleurgesteld, want ik wilde ze zelf graag aan mijn moeder laten zien. “Jij moet illustrator worden,” zei hij altijd.

Toch koos ik niet meteen voor een kunstenaarsbestaan. Ik zocht naar zekerheid en probeerde verschillende studies en banen. Verschillende kunstacademies paste ik af; de strakke regels en gestructureerde lessen sloten niet aan bij mijn intuïtieve manier van werken. Houtskool vond ik destijds verschrikkelijk — dagenlang vuilnis natekenen en er ook nog vies van worden. Ironisch genoeg zit ik nu vaak onder de zwarte vlekken wanneer ik teken of schilder.

Ondanks kritiek van docenten die zeiden dat ik “niet genoeg talent” had, bleef ik tekenen en mijn werk delen op social media. Al snel kreeg ik de vraag om tekeningen in opdracht te maken. Zo begon het avontuur dat uitgroeide tot mijn werk als **kunstenares en portrettekenaar in Nederland**.

Inmiddels werk ik met een wachtlijst, geef ik tekencursussen, en maak ik **realistische zwart-wit portretten** die mensen raken. Elk werk is persoonlijk, handgemaakt en met aandacht voor emotie en karakter.